Home > Vakanties en reizen > Reith im Alpbachtal - 2003
Voor ons begint het bijna een terugkomend ritueel te worden. Zodra de
voorjaarsvakantie aanvangt, hebben we onze spullen klaar en reizen we
naar de wintersport.
Ik weet dat het voor veel mensen niet leuk is om ieder jaar naar
hetzelfde plaatsje te gaan, maar wij doen daar niet aan mee. Voor
misschien wel de 15de keer gaat Sija naar Reith im Alpbachtal. Voor Kees
is het inmiddels de 8ste keer dat hij in Reith gaat skiën in Reith.
Tel daarbij nog de zomervakanties op dat wij hier zijn geweest en het mag
duidelijk zijn: Reith is ons stam-plaatsje.
We moeten toegeven: voor mensen die veel ski-uitdagingen zoeken is het Alpbachtal niet groot genoeg. Het dal heeft veel te bieden, maar het is niet vergelijkbaar met grote skigebieden als Sölden of Val d'Isère. En wat ons betreft: gelukkig maar. Hier vind je nog de kleinschaligheid en gezelligheid die je in andere gebieden mist. Tel daarbij het feit dat het gebied ideaal is voor kinderen, dan zien wij geen redenen om met ons gezin ergens anders heen te gaan.
Dit jaar waren we weer "terug" bij de familie Rendl. Wederom
huurden we een appartement in huis Kienberghof.
De heenreis verliep erg voorspoedig. We vertrokken direct nadat Jeanine
uit school kwam, om deze vrijdag door te rijden tot vlak voor München.
Sija had hier een overnachting geboekt voor ons, voor opa en oma Fredrikze.
Bij aankomst bleek het niet erg modern te
zijn. Ook de kamers hadden aan schoonheid ingeboet, maar het was maar voor
een nacht.
's Morgens kregen we een heerlijk ontbijt. We hadden voldoende keuze uit
een lekker buffet. Lang konden we echter niet genieten, want we wilden
snel vertrekken. We moesten voorkomen dat we straks in de file terecht
gingen komen.
Even voor acht uur konden we de reis vervolgen. Hiervandaan is het nog
maar anderhalf uur naar Reith. Helaas, binnen een kwartier stonden we toch
vast. Wat dat betreft hadden opa De Jong en tante Nel het verstandiger
aangepakt. Zij waren een dag eerder vertrokken. Zij lagen nu lekker in
hun appartement in pension Bergheim...
Misschien nadat ze de avond ervoor
een lekker glaasje wijn hadden gedronken. Daar hadden wij voor gezorgd.
We hadden vanuit Nederland het pension gebeld en gevraagd om tevens een leuk
welkomsbriefje neer te leggen namens ons. Reken maar dat dit een leuke
verrassing was.
Omdat de verkeersservice op de Duitse radio aangaf dat het tot de
Oostenrijkse grens verstopt zat, besloten we binnendoor naar de grens te
rijden. Dat kostte flink wat extra uren, maar je komt wel op plekken
waar je normaal nooit zo komen. Het landschap valt nu veel beter te
bewonderen. Dat het langer duurt werd wel voor de kinderen vervelend. Voor
hen duurt het op een gegeven moment toch te lang.
Toen we in Reith aankwamen konden we onze spullen uitladen en in
het appartement zetten. Natuurlijk moesten we direct op het balkon
staan om van het uitzicht over het meer te genieten. Even later bleek dat
opa en tante Nel daar rondwandelden. Zij hoorden ons en kwamen ons even
later opzoeken. Een leuk weerzien.
We besloten dat Sija met de auto naar het nabijgelegen Jenbach zou rijden
om bij de Hofer inkopen te doen. Kees ging
met de kinderen skies huren en
skipassen kopen. Toen Leander naar bed ging, konden wij even met elkaar
een eerste baantje trekken op de skipiste in Reith: eindelijk thuis.
Op zondag bezochten we de kerkdienst in de Evangelische Kirche in Jenbach. Leander vindt het erg moeilijk om stil te zitten. Zijn favoriete hobby is onder kerkbanken doorkruipen en naar andere mensen zwaaien. Vooral toen hij opa en oma in de kerk zag zitten werd hij erg enthousiast. Voor ons is hij op zo'n moment een aandacht-vreter. Voordat de predikant met de preek begon konden de kinderen naar de kindernevendienst. Vanwege de voorjaarsvakantie waren er veel Nederlandse kinderen aanwezig. Kees is gevraagd om het bijbelthema in de kindernevendienst te vertalen. Dat was erg leuk om te doen.
Wat ons ook erg veel plezier dat was dat we weer de kenissen van vorig
jaar terugzagen:
Rainer en Uli Jung met hun kinderen Marvin en Fabian. Na afloop van de
dienst hebben we nog een poos met elkaar gesproken. We spraken af om
elkaar 's middags weer in Reith te ontmoeten.
Met elkaar zijn we de rodelweg
afgegaan. Iedereen had een rodelslee meegenomen. De kinderen konden bij de
ouders voorop zitten. Ze genieten allemaal hiervan. Vooral Leander vindt
het prachtig; hoe harder hoe mooier. Dan krijst hij van genot.
We kwamen terug toen het al donker begon te worden. Kees en Rainer haalden
patat. Jeanine was op dat moment al zo moe, dat ze bijna niet meer kon eten
van vermoeidheid.
Op woensdagavond hebben we bij Rainer en Uli thuis gegeten. Zij wonen in
een appartement op de berghelling van Schwaz. Vanuit hun huis hebben ze
een prachtig uitzicht op de stad en op een groot gedeelte van het
Inntal. Uli heeft Kaiserschmarren voor ons gemaakt. Een gerecht dat
de kinderen nog niet eerder hadden gegeten. Ze vonden het zo lekker,
dat Sija later in Nederland nog wel eens gemaakt heeft.
Dineke is deze week weer op skiles gegaan. De skilessen in Reith zijn van uitzonderlijke kwaliteit. De kinderen hebben het er altijd erg naar hun zin gehad en leerden er goed skië. Jeanine is deze week met ons meegegaan. Dat was echt fantastisch. Het is echt heel erg leuk om te zien met welk gemak zij achter de anderen aangaat (en als het niet snel genoeg gaat naar haar zin, dan laat ze dat duidelijk horen). Ze deed niet onder voor de andere jongens: ze zochten met elkaar de mooiste hobbels, tiefschnee en bospaadjes op.
Leander is nog maar twee jaar. Hij kan pas volgend jaar op skiles. Maar
Sija zag het wel zitten om een beetje met hem te oefenen. Op die manier
was Leander ook lekker bezig. Het ging heel goed. We hadden niet verwacht
dat Leander het zo gemakkelijk zou oppikken. In de skilift bleef hij
rechtop zijn benen staan, en hoefte hij niet aan ons te hangen. (Dat is
slecht voor je rug.) Ook het skiën ging goed: voorzichtig tussen
een van ons in. Of langzaam naar iemand toeski&eumnl;n. Het ging erg
vlot. Dat belooft wat voor volgend jaar. Jeanine en Dineke hadden het snel
onder de knie; maar nu zijn we erg benieuwd hoe snel het bij Leander
gaat.
We hadden 's zondags al gemerkt dat Leander erg geniet van rodelen. Dus
toen opa De Jong een keer op de piste was zijn ze samen gaan rodelen. Het
is niet duidelijk geworden wie er het meest van genoot. Iedere keer opnieuw
liepen ze samen met de slee weer terug de berg op.
Op donderdag deed Dineke mee met de skirennen. Net als vorig jaar kwam ze op volle snelheid naar beneden geskiet. Van de skijuf kreeg ze een nieuwe medaille omgehangen. Daar kan ze erg trots op zijn.
Enkele van de avonden zijn we met elkaar uit eten gegaan. Door de week wilden
we opa en oma al uitnodigen om in Gut
Matzen te eten. We hadden zelf
daar al eens gegeten en ontdekt dat je daar lekker kunt eten. Niet
vergelijkbaar met piet-op-de-hoek. Helaas was het restaurant de hele maand
dicht: "in verband met vakantie". Daarom besloten we met elkaar
naar het Tiroler Hof te gaan. Het is niet vergelijkbaar met Gut Matzen,
maar het is er gezellig en het eten smaakt er prima.
Met onze kinderen zijn we de laatste avond pizza wezen eten. Dat lijkt bijna
wel een traditie te worden. In pizzeria Don Camillo kunnen wij vooral
de pizza Don Camillo aanbevelen. Met een fles Valpolicella wijn kan de
avond niet meer stuk.
Veel te snel ging de vakantie voorbij. Op de laatste avond hebben we een lekkere schnaps gedronken in de keuken van de familie Rendl. Daarbij hebben we maar weer gereserveerd voor volgend jaar.
KCY ondersteunt Web Standaarden
This page is being maintained by KCY.
Copyright © 2000-2003 by KCY.