Het lijkt me dan ook leuk om te vertellen hoe het met me is en hoe ik het
leven in India ervaar.
Het is nu 21.00 uur op maandagavond. Bij jullie is het nu half zes. Dus
waarschijnlijk zitten jullie nu te eten. Dat scheelt, want over een uurtje
ga ik ook naar het restaurant. In een week tijd zijn mijn gewoontes op een
aantal punten behoorlijk gewijzigd. Een ding is de tijden waarop ik eet.
Iets anders is het tijdsverdrijf: ik werk ongeveer van 9 uur - half 10 tot
11 uur 's avonds.
Nu zit ik op mijn hotelkamer. Terwijl ik type staat de tv aan en kan ik naar
de BBC kijken. Afgelopen week was ook Nederland in het nieuws. Zelfs de
plaatselijke dagbladen schreven over Srebrenica. Zij het dan op pagina 16,
maar toch... Nederland ligt niet helemaal aan de andere kant van de wereld.
Vertek uit Nederland
Vorige week maandag heeft Sija mij naar het station in Ede gebracht. Omdat
mijn vliegticket bij een KLM-partner geboekt was (North West Airlines),
hoefte ik geen treinkaartje te kopen. Heerlijk om met de trein naar Schiphol
te gaan: lekker makkelijk. Ik was behoorlijk op tijd, dus inchecken was geen
enkel probleem. Door de douane ging ook erg vlot; paspoort overhandigen en
mijn handbagage door een scanner. Prima. Toen naar de juiste pier, waar ik
ruim een uur moest wachten voordat we aan boord van het vliegtuig konden.
En dat ging natuurlijk niet zomaar. De (Amerikaanse) vliegmaatschappij
verlangt voor haar vluchten een extra security-check. Een voor een mochten
we naar voren komen, waar 6 of 7 veiligheidsmensen bezig waren met de check.
Iedere veiligheidsagent stond achter een soort lessenaar, daartegenover
stonden wij. "Waar ga je heen?" "Wie heeft je koffer ingepakt?" "Ga je
alleen?" "Heb je iets aangepakt van iemand anders?" "Heb je je bagage
constant in het oog gehouden?" "Wie heeft je koffer ingepakt?" (De tweede
keer dat hij het vroeg moest ik ongelovelijk hard lachen, had hij verwacht
dat ik nu iets anders zou antwoorden?) "Wie heeft je tickets besteld?"
Zou ging het nog even door. Daarna werd de handbagage nog een keer gescand
(dat is tijdens de heenreis 6 keer gebeurd; 5 keer moest ik door een metaal
detector en 1 keer ben ik gefouilleerd. In Bombay international airport
werden de Indiëers ook gefouilleerd, maar mocht ik doorlopen;
waarschijnlijk
zie ik er toch betrouwbaar genoeg uit...)
Wederom moesten we een uurtje wachten, maar uiteindelijk konden we
doorlopen. Ik had om een plaatsje gevraagd bij de nooduitgang. Niet omdat ik
bang was dat ik uit het vliegtuig zou vallen, maar wel omdat ik had gehoord
dat hier de beenruimte groter is. Dat was inderdaad erg prettig. We vlogen
met een Boeing 747 (Made with BAAN!!), die uit 3-4-3 rijen bestaat. Ik zat
in het middengedeelte en had daar alle stoelen voor mezelf. Het was niet erg
druk. De vlucht ging voorspoedig: 8,5 uur op 10 km hoogte met een snelheid
van 950 km uur schiet behoorlijk op. Zeker als je regelmatig geconfronteerd
wordt met: een krant, ontbijt, drinken, nog meer drinken, een snack, etc.
Overstappen in Bombay
Om in Hyderabad te komen is een tussenlanding vereist in Bombay. Het was
precies 22.50 uur toen we landden op Bombay International. Deur open, een
stap naar buiten. BOEM. Dat was heftig: ik had wel gehoord dat het warm was
in India, maar inderdaad, als je uit een airco-vliegtuig komt, slaat de hitte
als een moker op je lichaam neer. Gelukkig was het niet zo warm: 27 graden.
Op deze manier kon ik eenvoudig wennen...
Mijn koffer ophalen; waarbij de gebruikelijke checks plaatsvinden, en dan
naar de ontvangsthal. (Nou ja, hal, zo groot is het ook weer niet). Eerst
maar op zoek naar een geldautomaat (ATM) of een bank exchange. Nu ik na
ruim een week in
Hyderabad de boel leer kennen zie ik heel veel ATMs, maar op Bombay
International: nop. Gelukkig geen probleem, per slot van rekening had ik een
American Express kaart van Baan gekregen. Daarom had ik ook geen Visa
meegenomen. FOUT. Een Amex-kaart heeft wel een mooie kleur, en hier in het
hotel kan ik er mee betalen, maar in het gewone leven heb je er niet zoveel
aan. Visa wordt overal geaccepteerd, dus ik ben weer een leerervaring
rijker. Gelukkig had ik nog Euro's bij me, dacht ik. Een briefje van 5 Euro.
Daarvoor krijg je dan ruim 200 rupies.
Er was me al verteld dat ik opgewacht zou worden door een chauffeur. Buiten
stond het zwart van de mensen, veel taxi-chauffeurs die een ritje willen
verdienen ("Taxi, Sir?"). Verschillende mensen hadden een papier bij zich,
voorzien van een naam van een bedrijf en een persoon. Plotseling zag ik ook
iemand met mijn naam: "Kees DeJong". Ik ben mijn naam wel vreemder gespeld
tegengekomen in India.
Mijn eerste ervaring met het verkeer in India. 's Nachts, dus niet zo druk
(nou ja). Auto's rijden links. Twee, drie auto's naast elkaar.
Daartussendoor crossen de vele brommers, en 3-wielige bromfietstax's. Maar
ook voetgangers schuifelen op dezelfde weg. Als je in de buurt van een
andere weggebruiker komt, toeter je. Als je in de buurt van een kruisig kom,
toeter je. Het is dus nooit stil op straat. Je hoeft je er ook niet te
vervelen. Er is zoveel te zien. Het nationale vliegveld ligt een stuk
verderop in de stad. Na een half uur rijden arriveerden we daar. Onderweg al
meer armoedige tenten gezien in alle tijd ervoor dat ik in Roemenie was.
Op het Domestic Airport kreeg ik te horen dat mijn vlucht was gecancelled.
"Due to technical reasons" Ja, ja, het vliegtuig zal wel te leeg zijn
geweest. Maar goed, daar sta je dan. Kwart voor twaalf 's nachts, terwijl je
vlucht pas om 7 uur vertrekt. Aan de zijkant van de ruimte stonden een
aantal zitplaatsen. Mensen keken naar een cricket game op televisie (India -
West Indies; heel veel mensen kijken daar deze week naar. Cricket is
absoluut de belangrijkste sport hier.) Ik ben er maar tussen gaan zitten.
Heb me wat ingedekt tegen de muggen. Af en toe een beetje geslapen, maar
niet erg goed uitgerust.
Hyderabad
De vlucht naar Hyderabad duurt slechts 5 kwartier, dus nu had ik een
plaatsje bij het raam gevraagd; kon ik in ieder geval Hyderabad uit de lucht
zien. Normaal zou ik hier afgehaald worden door een taxi van het hotel, maar
doordat ik op een andere vlucht zat, heb ik nu een pre-paid taxi genomen.
Die bracht me in 30-40 minuten naar het hotel. En dat was luxe. Niet
helemaal zoals ik dat gewend ben en zeker niet iets wat ik zelf zou kiezen.
Maar het is wel leuk om voor een keer mee te maken!
In het hotel, het was inmiddels 8 uur, ben ik direct naar bed gegaan. Ik heb
een paar uur geslapen, maar om 12 uur ben ik weer opgestaan. Heb gelunched
in het hotel restaurant en ben daarna met de taxi naar het Baan kantoor
gegaan. Het kantoor bestaat uit 4 pijlers die met elkaar verbonden zijn door
trappen- en lifthuizen. Alle delen bestaan uit vierkanten, maar doordat er
op een speelse manier met de vierkanten geschoven is, ontstaat een
sterrenpatroon. Dat is door een Nederlandse architect zo verzonnen, wisten
ze hier te vertellen. Zelf zijn ze er (terecht) erg trots op, zoals het
kantoor eruit ziet, maar de eerste paar dagen is het moeilijk om te snappen
hoe dit patroon in elkaar steekt: verschillende keren kom ik op de verkeerde
afdeling terecht.
Cultuur
Er zijn diverse dingen die hier opvallen. De cultuur, de mensen, de
omgeving, letterlijk alles is anders dan in Nederland. Ik zal een paar
dingen opnoemen:
wanneer je door de stad rijdt, of loopt valt de ruimte die
hier is op. De huizen staan niet in en op elkaar, maar er zijn veel open
plekken tussen de percelen. In het centrum zelf komt dat minder terug, daar
zijn ook de meeste flatgebouwen te vinden. De open plekken liggen niet
onbenut. Vaak lopen er koeien of geiten. Nog vaker staan er krotten en
tentjes. De krotten zien er nog het meest 'luxe?' uit. Vaak gebouwd met op
elkaar gestapelde stenen. De tenten hebben de vorm van onze oude
kampeertentjes: de bijzet tenten. Een horizontale lijn, waar je tevens de
was aan kwijt kunt, of een horizontale paal. Hieroverheen ligt dan een
plastic doek, of liggen boombladeren. Ervoor de meest vieze zooi (een beetje
vergelijkbaar met mijn bureau), en een vuurplaats. Daartussen lopen kinderen
en werken vrouwen en zitten mannen.
In het verkeer rijden heel veel Ambassadors, een model uit
de jaren 50, maar nog steeds geproduceerd. Schitterend. Er komen wel steeds
meer westerse auto's: vaak kleine (afwijkende) modelen. Voor brommers geldt
hetzelfde: veel oude modelen, maar ook diverse bekende merken. Doordat auto
erg duur zijn, hebben veel mensen een brommer. Maar goed ook, anders zou de
stad verstopt raken met files. De riska's (ik hoop dat de spelling correct
is) zijn dominant aanwezig: bromfietstaxi's. De kleinere, voor 4 personen in
geel. De 7 persoons zijn blauw.
En alles maakt lawaai. En alles stinkt. De lucht is soms
blauw van de dieselrook.
Mensen lopen overal. 's Avonds slapen zo ook overal: op het
trottoir, in de plantsoenen. Niet echt gezond, met al die uitlaatgassen.
Bedelaars ben ik nog niet veel tegengekomen, maar ook die zijn er.
De straten zijn verbazingwekkend schoon: overal zijn vrouwen
bezig de straat te vegen. Ze gebruiken daar geen bezem voor, maar kleine
handvegertjes, gemaakt van takjes. Niet goed voor je rug, en niet
ongevaarlijk: ze vrouwen blijven vegen, terwijl het verkeer hen aan alle
kanten passeert.
De temperatuur is hoog: vorige week +40 graden. Nu net
eronder (denk ik; of raak ik eraan gewend?). Het voelt zwaar, maar niet op
de onprettige manier zoals in Nederland. Je zweet minder (drinken; pas op
voor oververhitting). En het is niet mogelijk om lang daarin te lopen.
Vorige week liepen we een stukje om het kantoor; 5 minuten. Het hadden er
niet nog een paar meer moeten zijn. Ik drink dus heel veel. Water.
Voornamelijk water. Uit verzegeld flessen, want ik heb geen zin om ziek te
worden. Ook in het hotel is vermeld dat het kraanwater niet drinkbaar is.
Daarvoor zijn flessen mineraalwater aanwezig in de minibar op je kamer. Dit
water gebruik ik dan ook om mijn tanden mee te poetsen: opvallend hoe weinig
water je nodig hebt om je tanden te poetsen, als water schaars is!
Overdag heb ik een eigen kantoortje. Ik zit op afdeling A3.
Deze bestaat uit een grote ruimte met 45 mensen. Ze zitten in wat we
'cubicles' noemen. Door lage wandjes van elkaar afgescheiden. Ieder met een
eigen bureau en desktop. Wat erg praktisch is, is dat iedere werkplek ook
een whiteboard heeft. Een kleine weliswaar, om een onmogelijk lage plaats.
Maar erg handig als je bepaalde onderwerpen bespreekt.
Aan het begin van de ingang van de afdeling, met overzicht
over de groep, zijn 4 kamertjes gesitueerd. Twee rechts (kleine
vergaderhokjes), en twee links: een voor de PEG Groupmanager, en een voor
mij. De kamertjes hebben een afzonderlijk airco: dat is eigenlijk een luxe,
maar in de eerste week voelde dat vooral koud. Erg koud. En natuurlijk was
de temperatuur niet te regelen, en was er geen aan/uitknop. Airco is
belangrijk: een paar keer per dag is het tea-time (!), dan gaan we in het
trappenhuis (dat helemaal open is) koffie (!) drinken. Daar word je weer
geconfronteerd met de warmte. Een aantal keer per dag valt de stroom uit.
Dat is erg normaal, want iedereen blijft doorpraten en doorwerken. De PCs
blijven functioneren, dus het is alleen wat erg donker. Vervelend toen het
gebeurd en ik op het toilet was: dat is wel heel erg donker. Zo'n
stroomuitval (ook in het hotel heb ik het een paar keer meegemaakt) duurt
altijd maar een 10-tal seconden. Dus een probleem is het niet.
Afgelopen weekend zijn we met collega's uit geweest. We zijn
naar een park geweest, daar komen mensen vaak samen. Is dan ook erg
gezellig. Hebben een boottocht gemaakt over een meer. Dit meer deelt de stad
Hyderabad in tweeen en is een soort grens daartussen. In het midden van het
meer staat een 17 meter hoog Buda beeld. Een uniek beeld. Niet omdat het
Buda voorstelt, maar wel omdat het gemaakt is uit een stuk graniet. Initieel
bevreemde het me hier een Buda beeld te zien: er zijn nauwelijks boedisten.
Nog vreemder werd het toen ik las dat het beeld in 1992 was neergezet. De
verklaring was simpel: langs de oostkant van het meer is een 15 jaar geleden
een project gestart om de weg en de rand van het meer te verbeteren. Dit
project heette het Buda-project. Het had echter niets met Buda te maken.
Maar iemand kwam op het idee om een toeristische attractie te maken en
daarbij iets met de naam te doen: een Buda beeld was dus de oplossing.
Een aantal jongens waren in Nederland geweest en waren toen
o.a. in de Keulense Dom geweest; of ik eens een tempel had bezocht? Nee dus,
dus we zijn naar een hindu-tempel geweest. Een aantal met de taxi; een
aantal met de brommer. Ik bij iemand achterop: tussen het verkeer, een
fantastische ervaring. In de tempel moet je blootsvoets. Het was erg druk;
zaterdagavond en veel mensen kwamen er om bloembladeren te leggen en een
gouden beeld van een bepaalde godheid te zien. We moesten een half uur in de
rij staan voor we helemaal binnen in het centrale gedeelte kwamen. Maar
ondertussen kon ik goed rondkijken. De tempel ligt op een heuvel, je hebt
een fantastisch uitzicht over de stad. Ik zag mijn hotel, een aantal
kilometer verderop. Ik kon het Buda beeld zien. Vliegtuigen stijgden op (er
kwam er geen een aan). Het parlementsgebouw van de deelstaat Andhra Pradesh
(waar Hyderabad de hoofdstad van is) lag voor me. En natuurlijk de hele stad
voorzien van kleurtjes van lampen, auto's. (Grappig detail: waarom rijden
zoveel auto's met groot licht? Niet altijd handig, vind ik). De tempel was
volledig opgetrokken uit marmer; je mocht dan ook niet de muren aanraken. De
vloer aanraken, dat kon niet verboden worden.
We zijn nog naar een fort geweest (Golconda fort - 16e
eeuw). We konden niet helemaal naar boven; daarvoor was het te warm. We
hadden weliswaar drinken meegenomen, en waren aan het eind van de middag,
toen het al ging afkoelen. Maar je loopt niet voor je plezier een paar
honderd meter naar boven. Het is dus helder: ik moet nog een keer terugkomen
in de winter (dan is het 15 graden). Hier 's avonds een fantastische
lichtshow bekeken, waarbij de geschiedenis van het fort vermeld en bezongen
werd. Het is een verhaal van overal en van alle tijden. Over voorspoed en
tegenslag. Oorlog en vrede. Romantiek en verliefdheid.
Tijdens het rondwandelen kwamen we bij een soort
offerplaats: omdat er in de omgeving veel slangen (combra's ) waren, kwamen
mensen hier om die tevreden te stellen. Erg opgewekt werd ik hier niet van,
eerlijk gezegd....
Wat eet ik? Niet zo heel veel, eigenlijk. Of het door de
warmte komt, of omdat ik vorige week een aantal dagen last had van mijn maag
(en van SILO: Solid In - Liquid Out); ik weet het niet, maar ik heb niet
veel honger. Ik eet wel lekker: voornamelijk indiesch. Dat wil zeggen: rijst
met heel veel kruiden en specerijen. Soms met heerlijk gaar vlees, soms
vegetarisch. Altijd sausjes en yoghurt erbij (het eten is erg pittig, niet
te vergelijken met onze sambal - daar lachen ze hier om). Soms eet je rijst
om de pittigheid te verminderen (neutraliseren heet dat hier). Soms eet je
hete rijst en doe je er yoghurt bij. Soms is het eten zo pittig dat je een
soort pannekoekjes neem, daar een stukje vanaf scheurt en daarin het eten
doet: dan brand je mond en keel tenminste niet.
In het hotel zijn veel salades. Sija zou genoten hebben van
alle eten, trouwens. Na afloop neem ik altijd nog fruit na. Heerlijk:
perzik, vijgen, ananas, watermeloen.
Iedere dag ligt een krant onder de deur doorgeschoven op de
hotelkamer. Veel nieuws uit India (er leven 1 miljard mensen in dit land,
dus er gebeurd weleens wat). Veel gaat over het geweld in de deelstaat
Gujarat. Oplossingen die gezocht worden, maar niet gevonden. Er isook
internationaal nieuws. Blijf ik een beetje op de hoogte.
Ook op zondag verschijnt de krant. Dan is er een aparte
bijlage met huwelijksadvertenties. Ouders plaatsen oproepen voor een bruid
of bruidegom voor hun kind. Deze advertenties zijn erg vreemd voor ons.
Zowiezo zoeken we in Nederland zelf onze huwelijkspartner uit. In India
gebeurt dat nog vaak traditioneel. Vaak mag je de ander, als alles geregeld
is, ook nog een keer voor de bruiloft zien. Maar meer hebben de kinderen
niet in te brengen. In de stad neemt de traditie trouwens af. Ook hier dus
secularisatie.
De inhoud van de advertenties doet vreemd aan. Meisjes
moeten vaak lang en knap zijn. Eerlijkheid is ook een must. Afhankelijk van
de vereiste opleiding van de vrouw, is de kaste waar ze in zit meer of
minder belangrijk. Van de mannen wordt regelmatig vermeld wat hun salaris is
(7000 - 75000 rupie; 140 - 1.500 Euro). Opleiding is altijd belangrijk: de
diploma's staan altijd vermeld. Daarnaast natuurlijk de leeftijd, lengte en
gewicht. Kleur ogen doet in deze situaties duidelijk NIET terzake. Een
aantal keren is vermeld dat de partner in het bezit is van een VISA-kaart.
Een advertentie was erg grappig: Jongen, 32 jaar, knap
uiterlijk, Universiteitsdiploma, zoekt knappe vrouw, jonger dan 30, die goed
kan koken. Ook de advertenties waarin een bruidegom wordt gezocht, bevat
dezelfde selectiecriteria. Knap, eerlijk, gestudeerd. Maar jongens hoeven
niet lang te zijn.
Ouders die denken dat hun zoon/dochter voldoet aan de eisen
gesteld, wordt vaak gevraagd te reageren met 'bio-data' (leeftijd, gewicht,
lengte). Regelmatig moet ook een CV of een horoscoop meegestuurd worden, al
dan niet vergezeld met een pasfoto.
Het mag duidelijk zijn: ik geniet. Ik werk veel en maak lange dagen, maar ik
geniet buitensporig.
